Kasteel Oud-Poelgeest,Oegstgeest

Het kleine, een tikje eigenwijze zusje van het kasteel

Aan de rand van het water, net buiten de schaduw van Kasteel Oud Poelgeest, staat De Kapel. Minder statig dan haar grote broer, maar minstens zo karaktervol. Een plek met een eigen wil, een rijke geschiedenis en een vleugje koppige charme. Soms een beetje gek, altijd bijzonder.

De Kapel is in renovatie en wordt klaargemaakt voor een nieuw hoofdstuk. Een kleinschalige, intieme plek waar geschiedenis en modern comfort elkaar ontmoeten. Om te vergaderen, te overnachten, of gewoon even stil te zijn.

Een plek met een verleden (en een uitgesproken karakter)

De Kapel werd gebouwd in 1857, op de plek van een achttiende-eeuwse theekoepel aan de trekvaart bij de Kwaakbrug. Al in 1770 wordt deze plek genoemd, wanneer Hermina Boerhaave, kleindochter van de beroemde arts Herman Boerhaave, toestemming vraagt voor een brug naast het ‘tuinhuis’ aan de vaart.

In 1835 is het theekoepeltje inmiddels bouwvallig en wordt het in een verkoopakte omschreven als een bouwwerkje “dat vermoedelijk snel in elkaar zal vallen”. Dat gebeurt ook. Maar zoals dat gaat met plekken met karakter: er kwam iets nieuws voor terug.

Van theekoepel naar kapel

Na de aankoop van Oud Poelgeest in 1856 laat eigenaar Gerrit Willink op de plek van de vervallen theekoepel een kapel bouwen, in neogotische stijl. Niet zomaar: na een verschil van inzicht met de dominee van de Hervormde Kerk sluit Willink zich aan bij de Leidse afdeling van De Vergadering van Gelovigen (de Darbisten). Een geloofsgemeenschap zonder vaste voorganger, eigenzinnig en onafhankelijk, eigenschappen die opvallend goed bij het gebouw passen. Hier werden godsdienstoefeningen gehouden. Maar De Kapel bleef niet lang in één rol gevangen.

Het Jagershuisje en een leven vol improvisatie

In de jaren 1860 wordt het gebouw verbouwd tot woning voor de jager van het landgoed en krijgt het de naam Jagershuisje. Vanaf dat moment wordt De Kapel bewoond, vaak onder uiterst sobere omstandigheden.

Na de aankoop van het landgoed door de gemeente Oegstgeest in 1940 wordt het Jagershuisje verhuurd, ondanks jaren achterstallig onderhoud. Water kwam uit een regenput, elektriciteit en riolering ontbraken en drinkwater moest in het kasteel worden gehaald.

Toch woonden hier mensen met veerkracht en aanpassingsvermogen: gezinnen, een zendingspredikant, een tweeling die hier in 1954 werd geboren, Hongaarse vluchtelingen na de opstand van 1956, en uiteindelijk Laszlo Tóth, die tot 1976 bleef en zorgde voor de eerste aansluitingen voor water, elektriciteit en eenvoudig sanitair.

Een onvergetelijke plek